Gisteren op FabriQ in 's-Hertogenbosch stonden veel toffe bands. Een paar bands kende ik, maar een paar bands hoorde ik voor het eerst.
De singer-songwriter Djurre de Haan, beter bekend als
awkward i, kende ik natuurlijk al wel van naam (en van het heerlijke en enigszins obscene nummer 'Cytherea Squirts'), maar hoorde ik voor het eerst. Mooie liedjes en hij had een goede band achter zich.
Van
Karl Blau uit Anacortes, Verenigde Staten, had ik daarentegen nog nooit gehoord. Best aardig, maar een heel optreden vond ik toch wat saai. Wel opmerkelijk: hij stond alleen met zijn gitaartje en effectenpedaaltjes en miniversterkertje op het podium, maar twee nummers leken qua intro erg op Nirvana.
De Zweden van
Thus:Owls kende ik ook alleen van naam. De band overtuigde op gigantische wijze. Wat een geweldige optreden! Onder meer voor liefhebbers van Patrick Watson.
Van het Amerikaanse
Cedarwell kreeg ik alleen de laatste paar nummers mee, maar die waren zeer behoorlijk.
The Tallest Man On Earth is niet bepaald een onbekende singer-songwriter uit Zweden. Maar zo klein het mannetje is, zo groot leek zijn ego op het podium te zijn. En hij stond daar te 'rocken' alsof hij een volwaardige rockband achter zich had staan. Het paste totaal niet bij de liedjes. En dat is jammer, want hij heeft een geweldige stem, zingt live ook erg goed, speelt erg goed gitaar en zijn teksten zijn erg goed... Maar op de een of andere manier raakte het mij niet. Aan de reacties van de zaal tijdens en na het optreden te horen had ik echter weinig medestanders. De nummers die ik verder gehoord heb op MySpace en cd vond ik wel goed overigens.
De Amerikanen van
Megafaun gaven ook een heel erg goed optreden. Als je ziet met hun ruitblousjes, afgetrapte schoenen, lange baarden en geitenwollensokkenimago denk je direct aan folk. En invloeden van folk waren zeker te horen, soms was het zelfs folk, maar dat kon ze geen
f*ck schelen en met hetzelfde gemak schakelde de band over naar indie (kutterm) en rock-'n-roll om vervolgens opeens in een soort postrockachtige soundscape te eindigen en daarna weer verder te gaan met gewoon een erg mooi popliedje. Ik weet niet hoe de band op plaat is, maar live was het veel meer dan folk. Ook voor liefhebbers van Fleet Foxes en 'familie'.
Ook in Plein79, een kroeg (met dus een veel kleiner podium dan het theater de Verkadefabriek en concertzaal de W2), werden wat optredens gegeven. O.a. van Stairs To Nowhere, maar die kent vrijwel iedereen hier inmiddels op z'n minst van naam.
Maar van
Wooden Constructions (leuk bandje en live best vermakelijk: leuke zanger die teveel gedronken had maar wel sexy was en live harder dan de MySpace doet vermoeden) en van
dd/mm/yyyy (spreek uit 'day month year') hebben denk ik heel wat minder mensen gehoord. Een band waar je gedurende het hele optreden eigenlijk met open mond naar staat te kijken en minstens twintig keer denkt '
what the bloody f*ck'. Waanzinnig goed, dat ten eerste. Noise, mathmetal (maar dan zonder de metal die vervangen wordt met rock of zo), totale waanzin en gekte, bizarre ritmes, waanzinnig bizarre drumpartijen terwijl de basgitaar gewoon
funky as hell is... Dat soort dingen. En dan de bandwisselingen. De drummer begint uiteraard achter het drumstel en de zanger staat achter het extra slagwerk en zingt. Maar vervolgens zit hij opeens achter het drumstel (zingend en drummend, in dat ritme een belachelijk goede prestatie) en de drummer achter de toetsen en de toetsenist achter het slagwerk of opeens op gitaar of zo. Bizar! Maar goed! Hopelijk is het op MySpace net zo goed als of komt het in de buurt van het livegeluid.
door Echoes op di 02 maart 2010, 23:26 
)