Erfenis van een reformatorische opvoeding (positief)

[Gershwin]

Waardevol is niet hetzelfde als mooi, dus doe die theorie maar weer weg.

Maar goed, ik begrijp dat jullie ook al van die verharde relativisten zijn op dat gebied?

Hm, misschien had ik ook dit

Tussen de ruïnes staat nog één ding fier overeind: het idee dat er absolute schoonheid is.

moeten vervangen door

Dat ik geloof dat er meer is, wordt alleen maar overeind gehouden doordat ik soms schoonheid meen te ervaren.

Maar dan blijft denk ik staan dat ik in schoonheid geloof; dus blijkbaar ook in absolute. Wat niet inhoudt dat die voor iedereen kenbaar is natuurlijk. Sommigen weigeren er namelijk in te geloven; aan hen onthoudt absolute schoonheid ook haar openbaring.

[Fin de siècle]

Waardevol is niet hetzelfde als mooi, dus doe die theorie maar weer weg.

Mwah, het komt vaak wel dicht bij elkaar in de buurt. Net als schoonheid en waarheid, alhoewel ik huiver om zoiets te zeggen.

Maar goed, ik begrijp dat jullie ook al van die verharde relativisten zijn op dat gebied?

Nee, wij (of iig ik) kunnen ons gewoon ook door schoonheid laten beroeren zonder het gelijk te willen verabsoluteren.

[Gershwin]

Hehe, ik weet het. Maar goed, ik wil het ook niet perse verabsoluteren, alleen gebeurt het. Vergelijkbaar met wat ik eerder zei.

[Airke]

Het absolute is onkenbaar, als het al bestaat. Het is wel heel begrijpelijk en menselijk om te willen verabsoluteren, maar het blijft iets dat je zelf doet, niet iets dat al in de werkelijkheid gegeven is.

[Gershwin]

Maar het kan je wel gegeven worden het te zien. Moet je alleen in geloven.

Edit: eigenlijk is het veel ingewikkelder allemaal, maar ik heb geen zin in een theoretische discussie daarover. Laten we het maar weer over reformatorische opvoeding hebben.

[Airke]

En dat geloof wordt je dan ook weer gegeven. Vind ik wel een mooie gedachte die ik heb meegekregen uit mijn reformatorische opvoeding.

[Gershwin]

Precies, uiteindelijk komt het daar natuurlijk op neer. Een soort alternatieve invulling van mijn godsbeeld, denk ik (hoewel het christelijke godsbeeld op zich niet helemaal weg is, maar toch...).

[Fin de siècle]

Het absolute is onkenbaar, als het al bestaat.

Ik denk dat het wel kenbaar is, maar op het moment dat je het ten volle 'kent' is er geen sprake meer van een 'jij' of een mens. Dus is het eigenlijk ook weer niet kenbaar.

[Airke]

Ik als mens kan het niet kennen dus.

Precies, uiteindelijk komt het daar natuurlijk op neer. Een soort alternatieve invulling van mijn godsbeeld, denk ik (hoewel het christelijke godsbeeld op zich niet helemaal weg is, maar toch...).

Wat bedoel je, dat je God nu ziet als absolute schoonheid (of omgekeerd)?

[Gershwin]

Zoiets, maar dan vager.

[Gershwin]

Laat ik het zo zeggen: ik geloof onder meer omdat ik schoonheid ervaar. Als ik dat niet deed (schoonheid ervaren), zou ik waarschijnlijk niets geloven. Het goddelijke laat zich voor mij voor een belangrijk deel in schoonheid zien.

Vandaar dat ik er zo op gefocust ben, gok ik.

[Elsa]

als ik in de hemel kom

[Jialikelly]

"wil ik knippen met de eng'lenschaar"

[Pricille Rochelle]

als ik in de hemel kom

Fijn!

[Echoes]

Wat ik wel een positief gevolg vind van mijn reformatorische opvoeding is de gedrevenheid die bij mij daardoor is ontstaan en motiverend is bij het ondernemen van allerlei dingen. Hangt sterk samen met het begrip consciëntie. In weerwil van de hopeloosheid die in het consequent doorzoeken daarvan opdoemt in je kindertijd (indien te gevoelig) ontstaat daardoor juist weerbaarheid in je binnenste die je als kind een bepaald vermogen tot ontsnappen verschaft, maar als volwassene ook een sterke kracht om er iets van te maken. Dit werd mi versterkt door de meer praktische notie in de opvoeding, hoewel volstrekt tegenovergesteld aan de onbekwaamheid tot het verrichten van enig goeds in geestelijk opzicht, om op school en werk naar beste kunnen te presteren.