Das weiße Band

[Pary Mickford]

Dus: de verteller was niet objectief?

[Gershwin]

Neen. Maar het was ook wel duidelijk dat hij de gebeurtenissen, die hij meegemaakt had, zelf interpreteerde, dus zo bijzonder is dat niet.

[Pary Mickford]

Ik hou mijn mond al. We kijken hem gewoon samen nog een keer .

[André]

@ Andre: wel eens van kuisheidsgordels gehoord?

Dank je, zover was ik nog niet met mijn gedachten. Misschien is het logisch als je weet wat er rond 1910 zich afspeelde in dergelijke gezinnen. Die voorkennis heb ik niet.

[Silencio]

Ik vind de film moeilijk te verwoorden, maar in deze recensie, die ik al eerder postte, kan ik me best goed vinden. 'Een wondermooie klaagzang', 'een liefdesverklaring aan het menselijk bestaan' - daarmee wordt treffend de essentie verwoord die ik in de film dacht te herkennen. Alles zit erin: blinde haat, blozende liefde, botte lust, kuisheid, schaamte, trots... soms zó intens en tot in het absurde uitgeleefd, dat ik er heel hard van moest grijnzen.

[Gershwin]

Ik moet eveneens prettig hard grijnzen nu ik die foto zie, ja.

[Derk]

Gisteravond voor de tweede keer naar Das weiße Band geweest. Ik wilde hem vooral nog een keer zien om te kijken of ik de verdenkingen van de leraar naar de kinderen beter kon begrijpen.
Verder ook omdat de eerste keer mij goed was bevallen, onder andere vanwege de rust die de film ademt. Ergens las ik dat de film geen muziek bevat en dat klopt; behalve dan voor zover het een rol speelt bij een aantal karakters uit de film. De eerste keer was mij dat niet eens zo opgevallen
Vooral de scene waarin het jochie zijn zus ondervraagt over de dood, vond ik ook de tweede keer prachtig. Prachtig ook hoe de liefde opbloeit tussen de leraar en de kindermeisje. Toch veel mooier dan het tot schering ende inslag verheven rampestamp-werk uit veel andere films. Hoewel dat uiteindelijk ook bij de liefde hoort!
Verder inderdaad een film die je tot nadenken stemt. Zijn het inderdaad die kinderen die al de wreedheden op hun naam hebben staan en hoe komen zij tot hun daden? Welke rol spelen ouders die met tergende precisie kinderen met schuldgevoelens weten op te zadelen?
Vooral door de liefdesgeschiedenis tussen de leraar en het kindermeisje, lijkt dit wel een positievere film dan Haneke's 'Le Pianiste'. Hoewel, zegt de leraar op het einde niet dat hij nooit meer iemand uit het dorp teruggezien heeft...?

[Gershwin]

(...) Prachtig ook hoe de liefde opbloeit tussen de leraar en de kindermeisje. Toch veel mooier dan het tot schering ende inslag verheven rampestamp-werk uit veel andere films.
(...)
Vooral door de liefdesgeschiedenis tussen de leraar en het kindermeisje, lijkt dit wel een positievere film dan Haneke's 'La Pianiste'. Hoewel, zegt de leraar op het einde niet dat hij nooit meer iemand uit het dorp teruggezien heeft...?

Ik vond die liefdesgeschiedenis ook schitterend; zo klein, zo teer. En ik heb gisteren (voor het eerst) La Pianiste gezien.

Ik denk dat Das Weisse Band uiteindelijk toch nog veel cynischer is over het leven in zijn geheel, hoewel deze film ook meer de mooie kanten laat zien (inderdaad). Van La Pianiste kan je nog denken "hm, iemand die zo opgroeit dat ze een verknipt persoon wordt". In Das Weisse Band blijkt een grote meerderheid niet alleen verknipt, maar ook ronduit slecht te zijn. Of zie ik dat verkeerd?

Wellicht kan je ook in beide films zeggen dat immoreel of bizar gedrag geheel terug te voeren is op context en verleden van de hoofdpersonen; in dat geval denk ik dat Haneke toch iets positiever naar de huidige maatschappij kijkt, dan naar die van een eeuw geleden in Pruisen of Saksen (of waar speelt het precies?).

[Gershwin]

Vooral door de liefdesgeschiedenis tussen de leraar en het kindermeisje, lijkt dit wel een positievere film dan Haneke's 'Le Pianiste'. Hoewel, zegt de leraar op het einde niet dat hij nooit meer iemand uit het dorp teruggezien heeft...?

Ik neem aan dat zij er niet bij gerekend wordt omdat ze eigenlijk uit een naburig dorp komt?

[Jialikelly]

Ik heb 'm ook gezien vorige week.

Intrigerend, tenenkrommend, duister, liefelijk.

Verder verschrikkelijk wat het seksuele betreft. Je kind vertellen dat het doodgaat als het verder gaat met het 'beschadigen van de heilige obstructie' en hem vastbinden in bed. De vrouw die je oraal aan het bevredigen is vertellen dat ze lelijk is, stinkt, walgelijk is en dat ze beter dood kan gaan. Je dochter onzedelijk betasten.
Wat mij betreft een mooi voorbeeld dat strenge regels en 'fatsoensnormen' niet werkbaar zijn als het gaat over zoiets.

[Pricille Rochelle]

Verder verschrikkelijk wat het seksuele betreft. Je kind vertellen dat het doodgaat als het verder gaat met het 'beschadigen van de heilige obstructie' en hem vastbinden in bed. De vrouw die je oraal aan het bevredigen is vertellen dat ze lelijk is, stinkt, walgelijk is en dat ze beter dood kan gaan. Je dochter onzedelijk betasten.

Als ik dit zo lees vraag ik me af of ik hem wil kijken.

[Gershwin]

Het wordt ontzettend integer in beeld gebracht. Bijna Victoriaans. Wat dat betreft denk ik niet dat iemand zich er een buil aan zal vallen.

[Strawberries]

denk ik niet dat iemand zich er een buil aan zal vallen.

[Jialikelly]

Oh, ja, ik bedoelde ook niet dat alles in vol ornaat in beeld werd gebracht. Juist niet.
Al die hypocriete en stiekeme dingen vond ik juist zo erg.

[Fin de siècle]

Het wordt ontzettend integer in beeld gebracht.

Bij dat soort dingen denk ik nu niet direct aan 'integer'.